Εμανουέλ Μακρόν

Εμανουέλ Μακρόν βιογραφικο

Η γενέτειρα του Εμανουέλ Μακρόν είναι η Αμιένη, που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Γαλλίας. Ο μελλοντικός πολιτικός γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1977. Ο πατέρας του εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο της Πικαρδίας, είχε πτυχίο καθηγητή νευρολογίας. Η μητέρα του μελλοντικού αρχηγού του κράτους Françoise Macron-Nogues είναι γιατρός κατά ειδικότητα. Στην πατρική γραμμή η γενεαλογία του σημερινού προέδρου της Γαλλίας μπορεί πραγματικά να εντοπιστεί μέχρι το 1625. Από την πλευρά της μητέρας του, οι παππούδες του Ζαν και Ζερμέν Νογκές προέρχονταν από την πόλη Bagnères-de-Bigorre στις Πυρηναίες της Γασκώνης, όπου ο μελλοντικός πρόεδρος περνούσε συχνά τα παιδικά του χρόνια.

Η οικογένεια Μακρόν προέρχεται από τη βόρεια Γαλλία (Πικαρδία, Αμιένη), ενώ από την πλευρά της μητέρας του προέρχεται από τη Γασκώνη (Bagnères-de-Bigorre), όπου ο Εμανουέλ Μακρόν περνούσε συχνά τις διακοπές του ως παιδί κοντά στη γιαγιά του Ζερμέν, την οποία αποκαλούσε «Manette».

Ο Εμμανουέλ Μακρόν άρχισε να λαμβάνει εκπαίδευση από την ηλικία των πέντε ετών υπό την καθοδήγηση της γιαγιάς του. Χάρη σε αυτήν, απέκτησε από νωρίς γνώσεις λογοτεχνίας και φιλοσοφίας. Η γυναίκα τον δίδαξε να σέβεται τις αριστερές απόψεις.

Το 1999, ο Μακρόν έλαβε δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Nanterre στο Παρίσι, αποφοιτώντας από τη Φιλοσοφική Σχολή, ενώ στη συνέχεια συνέχισε τις σπουδές του στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού (Institut d’études politiques de Paris), ευρύτερα γνωστό ως Sciences Po — η σχολή της πολιτικής ελίτ στη Γαλλία. Έλαβε από αυτό μεταπτυχιακό δίπλωμα (Master) στις Δημόσιες Υποθέσεις το 200. Περαιτέρω εκπαίδευση έλαβε στην ελίτ Εθνική Σχολή Διοίκησης (École nationale d’administration — ENA) στο Στρασβούργο, από την οποία ο Μακρόν έλαβε το δίπλωμά του το 2004.

Παράλληλα με τις σπουδές του, ο Εμμανουέλ εργάστηκε ως συντακτικός βοηθός του φιλοσόφου Πολ Ρικέρ από το 1999 έως το 2001, κατά την προετοιμασία του βιβλίου του «Η μνήμη, η ιστορία, η λήθη» (La Mémoire, l’histoire, l’oubli). Η συνεργασία αυτή άσκησε καθοριστική επιρροή στη φιλοσοφική του σκέψη.

Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Σχολή το 2004, άρχισε να εργάζεται ως επιθεωρητής στο Υπουργείο Οικονομίας της χώρας. Στον τομέα αυτό εργάστηκε μέχρι το 2008.

Το 2007, ο Macron προσκλήθηκε από τον οικονομολόγο και πολιτικό Jacques Attali να συμμετάσχει σε μια επιτροπή υπό την ηγεσία του. Τους ανατέθηκε να προετοιμάσουν λύσεις για την ενίσχυση της ανάπτυξης της γαλλικής οικονομίας. Εκτός από τον Μακρόν, στην επιτροπή συμμετείχαν άλλοι 12 σημαντικοί επιχειρηματίες των κρατών, μεταξύ των οποίων ο Πασκάλ Ουζελό, δημιουργός του τηλεοπτικού καναλιού Pink, ο οποίος αργότερα έγινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της εφημερίδας media holding Monde.

Ο Πασκάλ είχε διασυνδέσεις με πολλά στελέχη των μέσων ενημέρωσης στη Γαλλία. Χάρη σε αυτόν, ο Μακρόν γνώρισε μεγάλο αριθμό μεγάλων επιχειρηματιών. Το 2010, είχε διασυνδέσεις με τους επικεφαλής των εταιρειών μέσων ενημέρωσης.

Το 2008, απασχολήθηκε στην τράπεζα Rothschid & Cie. Του δόθηκε η θέση του ειδικού σε θέματα επενδύσεων, γεγονός που τον βοήθησε να γνωρίσει εκπροσώπους της γαλλικής επιχειρηματικής κοινότητας. Οι Financial Times δημοσίευσαν ένα σημείωμα σχετικά με το ότι η μετάβαση από τη δημόσια διοίκηση στον τραπεζικό τομέα θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τη μελλοντική καριέρα του Μακρόν στην πολιτική, αλλά αυτό δεν τον αποθάρρυνε από τα μελλοντικά του σχέδια.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Rothschid & Cie, αναδιάρθρωσε χρέη και συμμετείχε σε συμφωνίες που αφορούσαν συγχωνεύσεις και εξαγορές. Σύντομα έγινε γνωστός ως ο "χρηματοοικονομικός Μότσαρτ". Κατά τη διάρκεια των ετών εργασίας του στην τράπεζα, ο Μακρόν έλαβε πάνω από 2,9 εκατομμύρια ευρώ. Βρέθηκε στο επίκεντρο της επιχειρηματικής ίντριγκας. Από το 2010 έως το 2012, ο Μακρόν ήταν μεταξύ των εταίρων της τράπεζας.

Τα περαιτέρω επαγγελματικά του σχέδια ήταν στενά συνδεδεμένα με την πολιτική.

Είσοδος στην πολιτική

Από το 2006 έως το 2009 ο Εμανουέλ Μακρόν ήταν μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Τον Αύγουστο του 2015 δήλωσε δημόσια ότι δεν είναι πλέον μέλος του κόμματος και ότι θεωρεί τον εαυτό του ανεξάρτητο, και τον Απρίλιο του 2016 ίδρυσε το δικό του κίνημα En Marche!. Το 2011, έγινε μέλος του προεκλογικού επιτελείου ενός από τους υποψήφιους για τη θέση του αρχηγού του κράτους - του Φρανσουά Ολάντ. Το καθήκον του Μακρόν ήταν να προετοιμάσει την οικονομική συνιστώσα του προγράμματος.

Το 2012 ο Ολάντ κέρδισε τις εκλογές και κατείχε τη θέση του επικεφαλής της Γαλλίας μέχρι το 2017. Αμέσως μετά την ορκωμοσία του, ο Μακρόν επέστρεψε στη δημόσια υπηρεσία, έλαβε τη θέση του αναπληρωτή γενικού γραμματέα στο πλαίσιο της προεδρικής διοίκησης. Επέβλεψε θέματα που αφορούσαν την οικονομική πρόοδο, τα οικονομικά, τις φοροαπαλλαγές, την ευρωζώνη και την πλήρωση του προϋπολογισμού μέχρι το 2014.

Τον Αύγουστο του 2014, συνέβη μια καμπή στην καριέρα του Μακρόν, είχε την τιμή να ηγηθεί του υπουργείου Οικονομίας. Σε αυτή τη θέση υπηρέτησε μέχρι το 2016.

Όντας στη θέση του υπουργού, ο Μακρόν ανέπτυξε και κατάφερε να επιτύχει την έγκριση του νομοσχεδίου για τη μεταρρύθμιση στην οικονομία, το σχέδιο του οποίου είχε περισσότερα από 200 σημεία, μεταξύ των οποίων η απελευθέρωση των εμπορικών δραστηριοτήτων, των μεταφορών και των κατασκευών, των μικρών επιχειρήσεων. Μία από τις πρωτοβουλίες συνεπαγόταν τη μείωση του κρατικού ελέγχου. Το νομοσχέδιο επέτρεψε τον ανταγωνισμό στις υπηρεσίες λεωφορείων και επέτρεψε τη λειτουργία των καταστημάτων λιανικής τις Κυριακές.

Μια από τις ατάκες του Εμανουέλ Μακρόν είναι:

Ο καλύτερος τρόπος για να αντέξεις οικονομικά ένα επαγγελματικό κοστούμι είναι να δουλέψεις σκληρά.

Ο νόμος Μακρόν (loi Macron) ψηφίστηκε στις 10 Απριλίου 2015, όχι τον Ιούλιο. Ο τότε πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς τον προώθησε μέσω του Άρθρου 49.3 του Συντάγματος, παρακάμπτοντας την ψηφοφορία στην Εθνοσυνέλευση. Προκάλεσε έντονη συζήτηση μεταξύ του γαλλικού πληθυσμού. Πολλοί θεώρησαν ότι ο νέος νόμος υπονομεύει τα θεμέλια του γαλλικού σοσιαλισμού. Οι διατάξεις του προκάλεσαν δυσαρέσκεια μεταξύ των εργαζομένων και των συνδικάτων.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του Μακρόν στο υπουργείο, υπήρξαν πωλήσεις και συγχωνεύσεις μεγάλων οργανισμών, όπως η Alstom και η Technip. Στις 30 Αυγούστου 2016, ο πολιτικός αποφάσισε να παραιτηθεί. Ο λόγος ήταν οι διαφωνίες που προέκυψαν με τον Ολάντ. Ο Μακρόν δήλωσε δημοσίως την επιθυμία του να δημιουργήσει το δικό του πολιτικό κίνημα. Έτσι εμφανίστηκε το En Marche! («Εμπρός!»), ένα κεντρώο, κοινωνικά φιλελεύθερο κίνημα που δημιουργήθηκε στις 6 Απριλίου 2016 στην Αμιένη. Ο Μακρόν ήταν επικεφαλής του μέχρι τον Μάιο του 2017. Το 2017 το κίνημα μετονομάστηκε σε La République En Marche (LREM), ενώ το 2022 σε Renaissance.

Το κίνημα τοποθετήθηκε ως ανεξάρτητο, δεν λάμβανε επιχορηγήσεις από τις αρχές. Οι βασικές αρχές στις βουλευτικές εκλογές ήταν η εντιμότητα, η ισότητα, ο εκσυγχρονισμός, ο πολιτικός πλουραλισμός και η συνέπεια.

Μετά την αποχώρησή του από το υπουργείο, ο Μακρόν ενημέρωσε το κοινό ότι διεκδικεί τη θέση του αρχηγού του κράτους. Η αντίστοιχη δήλωση έγινε από τον ίδιο στις 16 Νοεμβρίου 2016.

Προεδρία

Ο Μακρόν τοποθέτησε την υποψηφιότητά του πέρα από το παραδοσιακό δίπολο αριστερά–δεξιά, με το χαρακτηριστικό σύνθημα «en même temps» («ταυτόχρονα»), που υποδήλωνε σύνθεση ιδεών και των δύο πλευρών. Οι κύριοι αντίπαλοί του ήταν οι εξής:

• Φρανσουά Φιγιόν, υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών
• Μπενουά Αμόν, υποψήφιος του Σοσιαλιστικού Κόμματος
• Ζαν-Λικ Μελανσόν, ηγέτης του κινήματος «Ανυπότακτη Γαλλία» (La France Insoumise) και πρώην υφυπουργός επαγγελματικής εκπαίδευσης
• και Μαρίν Λεπέν, ηγέτιδα του κόμματος «Εθνικό Μέτωπο».

Το πρόγραμμα που παρουσίασε ο Μακρόν, ο οποίος αυτοπροβάλλεται ως αυτοανακηρυγμένος, συνδύαζε αριστερές ιδέες με δεξιές. Τόνισε την ανάγκη κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, την αύξηση των μισθών και των κοινωνικών παροχών, καθώς και τη μείωση του ρόλου του κράτους στον οικονομικό τομέα, την προώθηση των ιδιωτικών πρωτοβουλιών και τη δημιουργία μιας ελεύθερης αγοράς.

Ο Μακρόν τάχθηκε υπέρ της ολοκλήρωσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Μακρόν κέρδισε στον πρώτο γύρο το 24,01% των ψήφων και η Λεπέν το 21,30%. Στον δεύτερο γύρο, ο Μακρόν νίκησε την αντίπαλό του με 66,10% των ψήφων έναντι 33,90% για την ηγέτιδα του Εθνικού Μετώπου.

Ο Εμανουέλ Μακρόν έγινε επίσημα επικεφαλής της Γαλλίας στις 14 Μαΐου 2017. Εκείνη τη στιγμή, ήταν 39 ετών. Πρόκειται για τον νεότερο Γάλλο αρχηγό κράτους από την εποχή του Ναπολέοντα Α’. Η πολιτική είναι ένας τομέας στον οποίο η εμπειρία είναι σημαντική για την επιτυχία. Στις περισσότερες χώρες, οι αρχηγοί κρατών είναι άτομα ώριμης ηλικίας.

Στην αρχή της δραστηριότητάς του στο προεδρικό αξίωμα, υπήρξε αύξηση της οικονομίας, μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος. Το 2017, η οικονομική ανάπτυξη ήταν 2,3%, ρεκόρ για τα τελευταία έξι χρόνια. Το 2018, η πρόοδος επιβραδύνθηκε στο 1,5%. Υπήρξε επίσης μείωση του ποσοστού ανεργίας. Το δημοσιονομικό έλλειμμα μειώθηκε από 3,4% το 2017 σε 2,4%, αλλά στη συνέχεια άρχισε να διευρύνεται.

Μία από τις αποφάσεις που έλαβε ο Μακρόν ως αρχηγός του κράτους σχετίζεται με την Εθνική Σχολή Διοίκησης (ENA). Στις 8 Απριλίου 2021, ο πρόεδρος ανακοίνωσε τη μεταρρύθμιση και το κλείσιμό της. Η ENA έπαυσε επίσημα να υφίσταται στις 31 Δεκεμβρίου 2021, και στη θέση της δημιουργήθηκε το Εθνικό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης (Institut national du service public — INSP), το οποίο λειτουργεί από την 1η Ιανουαρίου 2022. Η μεταρρύθμιση συνίστατο στη διαμόρφωση ειδικών θέσεων για σπουδαστές από μη προνομιούχες οικογένειες. Έξι θέσεις κρατήθηκαν γι' αυτούς στο ENA στο πλαίσιο του προγράμματος "Ταλέντο".

Στα τέλη Απριλίου 2026, ο Μακρόν ανακοίνωσε την πρόθεσή του να προτείνει τον αρχηγό του επιτελείου του, Εμμανουέλ Μουλέν, για τη θέση του διοικητή της Τράπεζας της Γαλλίας από τον Ιούνιο του 2026, σε αντικατάσταση του απερχόμενου Φρανσουά Βιγερουά ντε Γκαλό. Στη θέση του αρχηγού επιτελείου του προέδρου ανέλαβε στις 4 Μαΐου 2026 ο Πιερ-Αντρέ Ιμπέρ.

Ο Μακρόν εξέφρασε την πρόθεσή του να επανεκλεγεί στις 5 Ιανουαρίου 2022. Ξεκίνησε την υποψηφιότητά του για τις εκλογές στις 3 Μαρτίου. Τον ίδιο μήνα παρουσίασε το προεκλογικό του πρόγραμμα, το οποίο βασιζόταν στην ενίσχυση της ανεξαρτησίας και της αυτονομίας της Γαλλίας, στην αύξηση των δαπανών για την εθνική άμυνα από 40 δισεκατομμύρια σε 50 δισεκατομμύρια.

Οι κύριοι αντίπαλοι του Μακρόν στις εκλογές ήταν η Λεπέν και ο Μελανσόν. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου, συγκέντρωσε το 27,84% των ψήφων και ο αντίπαλός του, που εκπροσωπεί το κόμμα "Εθνική Ένωση" (πρώην "Εθνικό Μέτωπο") - 23,15%. Στον δεύτερο γύρο ο Μακρόν υποστηρίχθηκε από το 58,54% των ψηφοφόρων. Η Λεπέν παρέμεινε και πάλι στην πλευρά των ηττημένων, αλλά αυτή τη φορά με όχι τόσο μεγάλη διαφορά στον αριθμό των ψήφων.

Ο Μακρόν είναι ο πρώτος αρχηγός γαλλικού κράτους από το 2002 που κερδίζει δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Πριν από αυτόν, ο Ζακ Σιράκ κατάφερε να κάνει το ίδιο.

Εσωτερική πολιτική

Ο Μακρόν ως πρόεδρος ασχολήθηκε με οικονομικές μεταρρυθμίσεις στον τομέα της εργατικής νομοθεσίας, των φοροαπαλλαγών. Ασχολήθηκε επίσης και συνεχίζει να ασχολείται με την κοινωνική πολιτική: τον τομέα της εκπαίδευσης, την υγειονομική περίθαλψη, τις συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις.

Στο πλαίσιο του έργου του, οφείλει να ανταποκρίνεται στις δημόσιες διαμαρτυρίες.

Τα τελευταία χρόνια, ακόμη και πριν ο Μακρόν αναλάβει τη θέση του αρχηγού του κράτους, η Γαλλία βρισκόταν σε κατάσταση οικονομικής στασιμότητας. Για να ξεπεράσει τις δυσκολίες ο Μακρόν ανέπτυξε και εφάρμοσε μια μεταρρύθμιση στον τομέα της εργατικής νομοθεσίας. Η ουσία της ήταν να απλοποιήσει τη διαδικασία απόλυσης των εργαζομένων χάριν της επιτάχυνσης της οικονομικής ανάπτυξης. Το κοινό αντιτάχθηκε στην πρωτοβουλία αυτή. Παρά τις διαμαρτυρίες και τις αντιδράσεις των συνδικάτων, ο Μακρόν κατάφερε να επιτύχει τη μερική ακύρωση των υποχρεώσεων των επιχειρηματιών προς τους εργαζομένους τους.

Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, οι Γάλλοι διαμαρτυρήθηκαν περισσότερες από μία φορές. Εξοργίστηκαν από την αύξηση του φόρου στα καύσιμα και την αύξηση του κόστους ζωής. Το κίνημα των διαδηλωτών, που αυτοαποκαλούνται "κίτρινα γιλέκα" σχεδόν καθημερινά συγκεντρώνονταν τα Σαββατοκύριακα σε μεγάλο αριθμό πόλεων της Γαλλίας, διοργανώνοντας διαδηλώσεις, ταραχές, πογκρόμ χρηματοπιστωτικών οργανισμών και καταστημάτων λιανικής πώλησης. Οι διαδηλωτές, που φορούσαν φωτεινά κίτρινα γιλέκα, είχαν συνεχείς συγκρούσεις με αστυνομικούς. Ο αριθμός των διαδηλωτών ανήλθε σε αρκετές χιλιάδες.

Με αφορμή τις ομιλίες τους, ο πρόεδρος αναγκάστηκε να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οικονομία και την κοινωνία στα τέλη του 2018. Εξέφρασαν μέτρα για τη στήριξη των πολιτών με τη μορφή αύξησης του κατώτατου μισθού, πρόσθετες πληρωμές σε όσους έχουν ήδη συνταξιοδοτηθεί, μερική ακύρωση των τελών. Όμως ένα από τα αιτήματα των διαδηλωτών δεν εκπληρώθηκε: πρόκειται για την επαναφορά του φόρου στα ακριβά ακίνητα.

Οι διαμαρτυρίες συνεχίστηκαν το 2019 και το επόμενο έτος, γεγονός που είχε αρνητικό αντίκτυπο στη γαλλική οικονομία. Το ΑΕΠ του κράτους λόγω της δραστηριότητας των "κίτρινων γιλέκων" μειώθηκε κατά 0,2%.

Μία από τις σημαντικότερες οικονομικές μεταρρυθμίσεις της δεύτερης θητείας του Μακρόν σχετιζόταν με τη σταδιακή αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64 έτη. Ο νόμος, πρωτοβουλία της κυβέρνησης της πρωθυπουργού Ελιζαμπέτ Μπορν, ψηφίστηκε τον Απρίλιο του 2023 και τέθηκε σε ισχύ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Η αύξηση εφαρμόζεται σταδιακά, κατά τρεις μήνες ετησίως, με στόχο να φτάσει στα 64 έτη το 2030. Το μέτρο αυτό υποτίθεται ότι θα βοηθούσε στην αναζωογόνηση της εθνικής οικονομίας. Μια τέτοια πρωτοβουλία των αρχών προκάλεσε και πάλι διαμαρτυρίες, αλλά ακόμη και μια τέτοια αντιδημοφιλής απόφαση δεν εμπόδισε τον Μακρόν να επανεκλεγεί για δεύτερη θητεία.

Ο νόμος προωθήθηκε μέσω του Άρθρου 49.3 του Συντάγματος τον Μάρτιο του 2023, παρακάμπτοντας την ψηφοφορία στην Εθνοσυνέλευση. Στις 14 Απριλίου 2023 το Συνταγματικό Συμβούλιο επικύρωσε τις βασικές διατάξεις και την επόμενη μέρα ο Μακρόν υπέγραψε τον νόμο. Η μεταρρύθμιση προκάλεσε το μεγαλύτερο απεργιακό κύμα της Γαλλίας εδώ και δεκαετίες: μεταφορές, σχολεία και διυλιστήρια έμειναν εκτός λειτουργίας, ενώ στο Παρίσι τα σκουπίδια συσσωρεύονταν για εβδομάδες στους δρόμους. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, η πλειοψηφία των Γάλλων δεν στήριξε τη μεταρρύθμιση και η δημοτικότητα του Μακρόν έπεσε στο χαμηλότερο επίπεδο από την έναρξη της προεδρίας του.

Μετά τη βαριά ήττα της κεντρώας συμμαχίας του Μακρόν στις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2024, ο πρόεδρος προχώρησε στην αιφνίδια διάλυση της Εθνοσυνέλευσης και προκήρυξε πρόωρες βουλευτικές εκλογές. Το αποτέλεσμα ήταν μια «αιωρούμενη» Βουλή χωρίς ξεκάθαρη πλειοψηφία, με τρεις μεγάλους πόλους — τους κεντρώους του Μακρόν, το αριστερό «Νέο Λαϊκό Μέτωπο» (που πήρε τις περισσότερες έδρες) και τον Εθνικό Συνασπισμό της Μαρίν Λεπέν, ο οποίος ενισχύθηκε σημαντικά. Αυτό προκάλεσε τη βαθύτερη πολιτική κρίση που έχει γνωρίσει η Πέμπτη Δημοκρατία τις τελευταίες δεκαετίες.

Ο Στρατιωτικός Προγραμματικός Νόμος 2024–2030 (Loi de programmation militaire), που πρότεινε ο Μακρόν, προβλέπει συνολικές αμυντικές δαπάνες 413 δισ. ευρώ σε επτά χρόνια, με το ετήσιο ποσό να αυξάνεται σε περίπου 69 δισ. ευρώ έως το 2030. Το 2026 ο Μακρόν έχει ζητήσει επανειλημμένα περαιτέρω αύξηση των δαπανών λόγω της ρωσικής απειλής, ενώ τον Μάιο του 2026 παρευρέθηκε στην τελική φάση των στρατιωτικών ασκήσεων «Orion 26», στις οποίες συμμετείχαν χιλιάδες στρατιώτες από τη Γαλλία και αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.

Εξωτερική πολιτική

Η ολοκλήρωση με την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας από τους βασικούς τομείς της εξωτερικής πολιτικής του Μακρόν. Υποστηρίζει την αύξηση του επιπέδου εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών μελών, ισοπεδώνοντας τις υπάρχουσες διαφορές.

Ο επικεφαλής της Γαλλίας έχει επανειλημμένα καταδικάσει την απόσυρση των ΗΠΑ από τη συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα που συνήφθη το 2015. Ο Εμανουέλ Μακρόν υποστηρίζει επίσης την προστασία του κλίματος και την οικολογική σταθερότητα, όπως και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος τάσσεται υπέρ της διατήρησης του περιβάλλοντος .

Μέχρι το τέλος της πρώτης προεδρικής θητείας του, ο Μακρόν είχε καθιερωθεί ως υποστηρικτής της στρατηγικής εταιρικής σχέσης με την Αμερική, ενισχύοντας την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Ωστόσο, μετά την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο τον Ιανουάριο του 2025, οι γαλλοαμερικανικές σχέσεις τέθηκαν σε δοκιμασία. Στην ομιλία του στο Νταβός τον Ιανουάριο του 2026, ο Μακρόν άσκησε δριμεία κριτική στον Τραμπ, δηλώνοντας ότι η Ευρώπη δεν θα δεχθεί παθητικά «τον νόμο του ισχυρότερου». Έκτοτε προωθεί ενεργά τη «στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης» και την αρχή της «ευρωπαϊκής προτίμησης» στο εμπόριο, σε στενή συνεργασία με τον Γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς. Προώθησε μια πολιτική ανοίγματος απέναντι στους μετανάστες.

Κύριες πρωτοβουλίες του Μακρόν στην εξωτερική πολιτική:

1. «Μια Ευρώπη που προστατεύει» 2017 — πρόταση για τη δημιουργία κοινών ενόπλων δυνάμεων της ΕΕ
2. Φόρουμ Ειρήνης στο Παρίσι 2018 — ετήσια διεθνής πλατφόρμα διαλόγου
3. Στρατηγική της Γαλλίας για τον Ινδικό Ωκεανό και τον Ειρηνικό Ωκεανό 2021 — ασφάλεια, περιβάλλον, ψηφιακή μεταμόρφωση

Μεταξύ των διεθνών εταίρων της Γαλλίας είναι και η Κίνα. Ο Μακρόν είναι βέβαιος ότι ο Σι Τζινπίνγκ μπορεί να βοηθήσει στην επίλυση της συγκρουσιακής κατάστασης.

Ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας έγινε το κεντρικό ζήτημα της δεύτερης θητείας του Μακρόν. Ο Γάλλος πρόεδρος υποστηρίζει σταθερά το Κίεβο: η Γαλλία παρέδωσε στην Ουκρανία αντιαεροπορικά συστήματα SAMP/T, αυτοκινούμενα πυροβόλα CAESAR, πυραύλους SCALP και μαχητικά Mirage 2000-5.

Την περίοδο 2024–2025 ο Μακρόν δεν απέκλεισε δημόσια το ενδεχόμενο αποστολής ευρωπαϊκών στρατευμάτων στην Ουκρανία, προκαλώντας έντονη συζήτηση μεταξύ των συμμάχων. Τον Μάρτιο του 2025 διοργάνωσε στο Παρίσι «Συνάντηση για την Ειρήνη και την Ασφάλεια της Ουκρανίας» με τους ηγέτες της «συμμαχίας των προθύμων», και υποστήριξε την άδεια χρήσης γαλλικών όπλων κατά στρατιωτικών στόχων εντός του ρωσικού εδάφους. Ο πόλεμος στην Ουκρανία παραμένει το βασικό επιχείρημα του Μακρόν για την ανάγκη «στρατηγικής αυτονομίας της Ευρώπης».

Την περίοδο 2024–2026 ο Μακρόν εμπλέκεται ενεργά στη διπλωματία της Μέσης Ανατολής. Η Γαλλία αναγνώρισε επίσημα το παλαιστινιακό κράτος το 2025. Τον Μάρτιο του 2026 ο Μακρόν χαρακτήρισε «παράνομα» τα αμερικανικά–ισραηλινά πλήγματα κατά του Ιράν, ενώ διατήρησε τη θέση ότι η ίδια η Τεχεράνη φέρει την «πρωταρχική ευθύνη» για την κλιμάκωση στην περιοχή. Τον Απρίλιο του 2026 συμπροεδρεύει με τον βρετανό πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ της Διεθνούς Διάσκεψης για το Στενό του Χορμούζ.

Ο Μακρόν είναι βέβαιος ότι ο Σι Τζινπίνγκ μπορεί να βοηθήσει στην επίλυση της συγκρουσιακής κατάστασης.

Ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας έγινε το κεντρικό ζήτημα της δεύτερης θητείας του Μακρόν. Ο Γάλλος πρόεδρος υποστηρίζει σταθερά το Κίεβο: η Γαλλία παρέδωσε στην Ουκρανία αντιαεροπορικά συστήματα SAMP/T, αυτοκινούμενα πυροβόλα CAESAR, πυραύλους SCALP και μαχητικά Mirage 2000-5.

Στο πλαίσιο των πολιτικών του, ο Μακρόν υποστηρίζει την καινοτομία στον ψηφιακό τομέα και την υιοθέτηση τεχνολογιών που μπορούν να συμβάλουν στην οικονομική ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Η προσέγγισή του περιλαμβάνει την ενίσχυση του νομικού πλαισίου για έργα blockchain και τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για την ανάπτυξη νεοφυών επιχειρήσεων στον τομέα αυτό. Έχει ευνοϊκή στάση απέναντι στο Bitcoin και το Ethereum.

Λίστα των βασικών στόχων της εξωτερικής πολιτικής της Γαλλίας:

• Ενίσχυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης
• Καταπολέμηση της τρομοκρατίας και ενίσχυση της ασφάλειας
• Προστασία του κλίματος και οικολογική σταθερότητα
• Επέκταση της οικονομικής επιρροής
• Υποστήριξη της ανάπτυξης στην Αφρική
• Στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης

Η εξωτερική πολιτική της Γαλλίας είναι πολυδιάστατη και ενεργητική. Συνδυάζει τον παραδοσιακό ρόλο της «παγκόσμιας δύναμης» με τις νέες γεωπολιτικές πραγματικότητες, στις οποίες η Γαλλία επιδιώκει να διατηρήσει την επιρροή της όχι μόνο στο πλαίσιο της ΕΕ, αλλά και σε άλλες ηπείρους.

Στάση απέναντι στην Ελλάδα

Ο Εμανουέλ Μακρόν αρέσκεται να επισκέπτεται την Ελλάδα, χαλαρώνοντας σε τοπικά θέρετρα, πληρώνοντας τη διαμονή σας στα καλύτερα ξενοδοχεία σε ευρώ. Έχει υποστηρίξει τη χώρα για την κυριαρχία των νησιών στο Αιγαίο Πέλαγος. Η Γαλλία και η Ελλάδα συνεργάζονται στενά μεταξύ τους.

Κριτική και αξιολογήσεις

Οι πολιτικές του Εμανουέλ Μακρόν δέχονται συχνά κριτική, τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας που κυβερνά. Οι λόγοι είναι οι μεταρρυθμίσεις του και η επιθυμία του να μειώσει την εξάρτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, κάτι που δεν αρέσει σε όλες τις χώρες.

Προσωπική ζωή

Ο Μακρόν είναι παντρεμένος με την Μπριζίτ Μακρόν, το γένος Trogneux (Τρονιό). Στον πρώτο της γάμο είχε το επώνυμο Auzière. Η σύζυγός του είναι μεγαλύτερή του κατά 24 χρόνια. Παντρεύτηκαν στις 20 Οκτωβρίου 2007 στο Le Touquet. Το ζευγάρι δεν έχει κοινά παιδιά. Η Μπριζίτ έχει έναν γιο και δύο κόρες από την προηγούμενη ένωση. Ο Μακρόν ερωτεύτηκε τη μέλλουσα σύζυγό του όταν ήταν μόλις 15 ετών. Εκείνη εκείνη την εποχή εργαζόταν ως δασκάλα.

Ο Μακρόν γνώρισε τη μέλλουσα σύζυγό του στο λύκειο La Providence στην Αμιένη, όπου εκείνη δίδασκε γαλλικά και λατινικά ως καθηγήτρια θεάτρου. Παντρεύτηκαν στις 20 Οκτωβρίου 2007 στο Le Touquet. Η Μπριζίτ έχει τρία παιδιά από τον πρώτο της γάμο με τον τραπεζίτη Αντρέ-Λουί Οζιέρ: τον Σεμπαστιάν, τη Λωράνς και την Τιφέν.

Όσον αφορά τα χόμπι του Μακρόν, του αρέσει να παίζει πιάνο και να τραγουδάει καραόκε. Στον κατάλογο των χόμπι του περιλαμβάνεται και η λογοτεχνία. Μπριζιτ Μακρόν βιογραφικο ενδιαφέρει επίσης πολλούς ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τον σύζυγό της.

Η επιρροή του Μακρόν στη σύγχρονη πολιτική της Γαλλίας είναι αρκετά μεγάλη. Υπάρχουν διάφορα πιθανά σενάρια για την εξέλιξη της πολιτικής του καριέρας από την επανεκλογή του για μια νέα θητεία έως την αποχώρηση από τη σκιά. Η θέση του Μακρόν μπορεί να χαρακτηριστεί ως επισφαλής.

Η δεύτερη θητεία του Μακρόν λήγει τον Μάιο του 2027. Σύμφωνα με το γαλλικό Σύνταγμα, ο πρόεδρος δεν μπορεί να εκλεγεί για περισσότερες από δύο συνεχόμενες θητείες, οπότε δεν θα είναι υποψήφιος το 2027. Τον Απρίλιο του 2026, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Κύπρο και σε συνάντηση με φοιτητές, ο Μακρόν δήλωσε επίσημα ότι μετά τη λήξη της θητείας του προτίθεται να αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική.

InstagramΕμανουέλ Μακρόν

FacebookΕμανουέλ Μακρόν

Συμπέρασμα

Ο Εμανουέλ Μακρόν είναι ένας σύγχρονος ηγέτης που επιδιώκει να συνδυάσει την οικονομική αποτελεσματικότητα με τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, αν και συχνά αντιμετωπίζει την αντίσταση της κοινωνίας. Η πολιτική του καριέρα καταδεικνύει όχι μόνο την επιτυχία του στην προώθηση μεταρρυθμίσεων, αλλά και τις δυσκολίες που συνδέονται με την εξεύρεση ισορροπίας μεταξύ οικονομίας, πολιτικής και κοινωνικών προσδοκιών.

Συχνές ερωτήσεις